نافرمانى نمىكنند و هر چه مأمور به آن هستند بجا مىآورند و هر كس عصمت را در امرى از امور ايشان از آنان نفى كند ، همانا نسبت به آنان جاهل است و اعتقاد ما در بارهء آنها اين است كه ايشان آراسته به صفات كمال و تمام و علم هستند و در هيچ موردى از اوايل كار تا اواخر آن و در هيچ يك از حالاتشان به نقص يا جهل متّصف نمىشوند و آن بزرگوار در كتاب ( امالى ) با اسناد به ابا صلت هروى روايت كرده است كه گفت : زمانى كه مأمون دانشمندان اهل اسلام و ساير مذاهب مانند يهود و نصارى و مجوس و صابئين را در نزد امام رضا ( ع ) حاضر نمود ، هيچ يك از آنان سخنى نمىگفتند جز آنكه امام ( ع ) با حجّتى قاطع آنها را چون سنگى بر جاى خود ميخكوب مىنمود ، من جمله على بن جهم در برابر امام ( ع ) ايستاد و گفت : اى پسر رسول خدا ( ص ) آيا تو به عصمت انبياء اعتقاد دارى ؟ فرمود : آرى ، گفت : پس در بارهء گفتار خداى متعال چه مىگويى كه فرمود : ( و آدم پروردگارش را نافرمانى كرد و گمراه شد [ 1 ] ) يا فرمود : ( و صاحب ماهى آن زمان كه با حالت عصبانى رفت و پنداشت كه ما بر او قادر نيستيم [ 2 ] ) و يا در بارهء يوسف فرمود : ( همانا آن زن به يوسف اهتمام نمود و او نيز به وى متمايل شد [ 3 ] ) و يا در باره داود فرمود : ( داود پنداشت كه ما او را آزمايش كرده‌ايم [ 4 ] ) و يا در بارهء محمد ( ص ) فرمود : ( و در نفس خود آنچه را خدا آشكار مىسازد از ترس مردم مخفى مىسازى در حالى كه خدا شايسته‌تر است به اينكه از او بترسى [ 5 ] ) پس مولاى ما امام رضا ( ع ) فرمود : واى بر تو اى على ! از خدا بترس و گناهان زشت را به انبياء الهى نسبت مده و كتاب خدا را به رأى خود تأويل مكن كه همانا خداى متعال ميفرمايد ( و نمىداند تأويل آن را جز خدا و راسخين در علم [ 6 ] ) و امّا آيهء اوّل كه در بارهء آدم بود ، همانا خداى عزّ و جل آدم را جهت اين خلق نمود كه حجّت خدا در زمين و خليفه او در بلادش باشد و او را براى بهشت نيافريده بود و معصيت و نافرمانى آدم در بهشت واقع شد ، نه در زمين و علّت وقوع آن تكميل

--> [ 1 ] سوره طه ، آيه 121 . [ 2 ] سوره قلم ، آيه 48 . [ 3 ] سوره يوسف ، آيه 24 . [ 4 ] سوره ص ، آيه 24 . [ 5 ] سوره احزاب ، آيه 37 . [ 6 ] سوره آل عمران ، آيه 7 .